ԱՐՏԱՇԵՍ ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ

ելույթը Հանրային հեռուստատեսությամբ

«Խորհրդարանական ժամ» հաղորդաշարով

18.06.2006թ.

Հարգելի հայրենակիցներ, ավարտվեց 2006 թ. Ազգային ժողովի գարնանային նստաշրջանը: «Ազգային Միաբանություն»  խմբակցության պատգամավորներն անցած վեց ամիսների ընթացքում իրենց ելույթներում, հատկապես հայտարարություններում առարկայորեն մատնացույց էին արել մեր երկիրը արյունաքամ անողներին, կոռուպցիայի հովանավորներին: Ըստ որում, անհասցե չէր քննադատությունը: Կազմակերպությունների ճշգրիտ անուններն են տրվել, հրապարակվել են այն մարդկանց ազգանունները և նրանց հովանավորների, ում անօրեն գործողությունների արդյունքում Հայաստանի Հանրապետությունը հարյուրավոր միլիոն դոլարների վնասներ է կրել և կրում: Ավելին, Կենտրոնական բանկի տարեկան հաշվետվությունը քննարկելու ժամանակ Ձեր խոնարհ ծառան բերեց փաստեր` թվերով ամրագրված. դրանց համաձայն 2005 թ. Հայաստանի Հանրապետության բյուջեն չի ստացել առնվազն 460 մլն դոլար: Այդ գումարները կողոպտվել են, կողոպտվել եք Դուք, սիրելի հայրենակիցներ: Օտարության մեջ դեգերող ձեր հարազատներից, բարեկամներից ստացված 1 մլրդ 200 մլն դոլարի օգնությունը վերածելով դրամի` դրա 16,3% արհեստական արժեվորման արդյունքում Դուք կորցրել եք առնվազն 192 մլն դոլար: Իշխող տղերքը ընտրությունների են պատրաստվում: Տղերքը մտածում են, որ իրենց կհաջողվի 2007 թ. նույնպես կեղծել Ազգային Ժողովի ընտրությունները, որ 2008 թ. կրկին պահեն իրենց անօրեն իշխանությունը: Մեզ էլ փորձում են բանսարկությունների դաշտ տեղափոխել, որովհետև ինտրիգներում սրանք անգնահատելի են: Զուր են ձեր ջանքերը, պարոնայք իշխանավորներ, միևնույն է, այս անգամ ձեզ մոտ ոչինչ չի ստացվելու: Մեր ուշադրությունն այլևս ձեր և ոչ մի հերյուրանքով շեղել չեք կարողանա: Մենք միշտ մի նպատակակետի ենք խփելու, այն է` շարունակելու ենք մատնացույց անել մարդկանց, ովքեր կողոպուտի են ենթարկում Հայաստանի Հանրապետությունը և նրա ազգաբնակչությանը: Մատնացույց ենք անելու պարոն Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի հենարան հանդիսացողներին: Եվ թող հանկարծ իշխանական լրատվամիջոցներով չփորձեն «ինձ կարդալ խրատ ու հորդոր»` ասելով, թե ի՞նչու է Գեղամյանը միշտ միայն այդ երկուսի անունները տալիս: Բա ո՞ւմ անունները տամ: Տալիս եմ այն մարդկանց անունները, ովքեր քաղաքական դաշտ ասածը դարձրել են իրենց ստրուկը` առանձին բացառություններով: Ահա դրա համար է, որ ասել և կրկնելու եմ նրանց անունները:

Սիրելի ժողովուրդ, այս հանցավոր իշխանությունների օրերը հաշված են: Եվ, իրոք, հեռու չէ այն օրը, երբ մենք Ձեզ հետ միասին, ազգովի կպարենք հենց այն նույն պարը, որը շինծու ուրախությամբ պարում էին թե Արագած սարի շուրջ, թե օպերայի բակում: Իսկ մենք, ի տարբերություն նրանց, լիաթոք ուրախությամբ կպարենք մեր հաղթական «Քոչարին», երբ այս ապօրինի իշխանություններին բարով-խերով քշենք այստեղից:

ԱՐՏԱՇԵՍ ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ

ելույթը Հանրային հեռուստատեսությամբ

«Խորհրդարանական ժամ» հաղորդաշարով

28.05.2006թ.

Սիրելի ժողովուրդ, երիցս համոզվեցինք, որ ճշմարտությունը հաղթանակում է: Ուրբաթ օրվա «Առավոտ»  թերթում վերջնականպես պարզվեց այն, ինչ երկու տարի շարունակ ասում էինք մենք: Այն է, որ 2003 թ. փետրվարի 19-ին ժամը 1700-ին նախագահական ընտրությունները, երբ դեռ շարունակվում էին, ընդդիմադիր 6 թեկնածուները ստորագրեցին մի փաստաթուղթ, որով այդ ընտրությունները համարվում էին անօրինական: Հիմա ինձ մեղադրում են, որ դա հրապարակվեց` մինչդեռ այն չհրապարակելու պայմանավորվածություն կար:

Հարգելի ժողովուրդ, եկեք ձեզ հետ տրամաբանենք: Իսկ ի՞նչ, փետրվարի 19-ի ժամը 17-ից հետո ընտրություններն սկսեցին արդար, ազնիվ, թափանցիկ լինել: Իհարկե, ո՜չ: Էլ ավելի խայտառակ գործընթացների ականատեսը եղավ այդ օրը մեր ժողովուրդը, ընտրողները: Այդ դեպքում ինչպե՞ս կարելի է հասկանալ այն մարդկանց, ովքեր դրանից հետո նախագահի առանձին թեկնածուների դրդեցին ճանաչել կեղծված ընտրությունների այդ արդյունքները: Ինչպե՞ս կարելի է բացատրել նրանց գործողությունները, որոնք այսօր մեղք են համարում այն, որ ինչի տակ իրենք ստորագրել են` հրապարակվել է: Խելքի աշեցեք: Ես պարտավոր եմ եղել փաստաթուղթը հրապարակել, հանրությանը տեղեկացնել, թե ինչպիսի խայտառակ ընտրություններ են ընթանում և այդ ընտրություններին նախագահի թեկնածուները ինչպիսի գնահատական են տվել:

Իսկ ինչո՞ւ հենց հիմա այսքան մեծ իրարանցում հրահրեցին: Դա պայմանավորվում է նրանով, որ մարդիկ վախեցան բուն ճշմարտության ի հայտ գալուց: Մարդիկ, ովքեր տարբեր ժամանակներում աշխատել են նախագահ Քոչարյանի աշխատակազմում, հիմա դարձյալ անում են այն, ինչ արեցին 1998 թ. նախագահական ընտրությունների ժամանակ: Ովքեր Քոչարյանի կողքը կանգնած կուրծք էին ծեծում ի պաշտպանություն վերջինիս, ավա՜ղ, դուրս գալով Կարեն Դեմիրճյանի դեմ, այդ մարդիկ հիմա էլ ստանձնել են Ստեփան Դեմիրճյանի պաշտպանությունը: Ցանկացած հարցի վերաբերյալ, այո, ճշմարտությունը վաղ, թե ուշ բացահայտվում է: Իսկ ինչո՞ւ այլևս չեմ ուզում այդ հարցերի մեջ խորանալ: Պատճառը մեկն է` հասկանում եմ, որ դա ժողովրդի կողմից ակնկալվող և սպասված մտավոր բանավեճը չէ: Հայաստանի Հանրապետության հեռանկարային զարգացման տեսլականից, դրա բովանդակային քննարկումներից Արտաշես Գեղամյանին փորձում են իջեցնել իրենց համար հոգեհարազատ ճղճիմ բանսարկությունների ոլորտ, որտեղ, ավա՜ղ, բոլորս էլ հասկանում ենք, որ հաղթող չի լինում: Սիրելի ժողովուրդ, այլևս ճշմարտության գիտակցումը վերստին ինձ ուժ է տալիս, վստահություն է ներշնչում, որ մեր արդար պայքարում միևնույն է հաղթելու ենք:

ԱՐՏԱՇԵՍ ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ

ելույթը Հանրային հեռուստատեսությամբ

«Խորհրդարանական ժամ» հաղորդաշարով

21.05.2006թ.

Սիրելի ժողովուրդ, արդեն տասը օր է, ինչ Հայաստանը ականատեսն է պարոն Քոչարյան-Սերժ Սարգսյան զույգի տրագիկոմեդիային: Այն է` Ազգային ժողովի իբր ճգնաժամին: Ի՞նչ խնդիրներ կան մեջտեղում: Պաշտոնապես հայտարարում եմ` պարոն Արթուր Բաղդասարյան, տղամարդավարի կանգնեք ու ասեք, որ սեփականաշնորհման քողի ներքո 2001-2003 թթ. հանցավոր ալան-թալանը տեղի չէր ունենա, եթե պարոն Քոչարյանը ինքն անձամբ չհովանավորեր այդ պրոցեսը, որովհետև կառավարության որոշումներն ուժի մեջ են մտնում միայն նրա ստորագրությունից հետո: Տղամարդավարի կանգնեք և ասեք, որ 2003 թ. նախագահական ընտրությունները կեղծվեցին պաշտպանության նախարար, նույն ինքը` Քոչարյանի նախընտրական շտաբի պետ Սերժ Սարգսյանի անմիջական ղեկավարության ներքո: Տղամարդկայնորեն կանգնեք, ասեք, որ 2005 թ. նոյեմբերի 27-ի հանրաքվեն կեղծվեց ճիշտ այդ նույն մարդկանց կողմից, ինչպես նաև կոալիցիայի մասնակցությամբ: Եվ, վերջապես, կանգնեք ձեր իսկ թասիբին: Բացարձակապես և ոչ մի հրաժարական մի տվեք: Տեսնենք` ո՞վ կհամարձակվի այդ պարագայում ձեզ պաշտոնից հանել, քաղաքական ո՞ր ուժը:

Սիրելի ժողովուրդ, իշխանությունները հերթական անգամ հեռու գնացող խաղ են խաղում: Տապալել են Լեռնային Ղարաբաղի հիմնահարցի բանակցային գործընթացը, երկրի ներսում արհեստականորեն ճգնաժամ են ստեղծում, որ ժամանակ շահեն, որ խուսափեն պատասխանատվությունից: Հանկարծ չխաբվեք, սիրելի ժողովուրդ:

Եվ եթե իրապես ուզում եք իմանալ` նորաստեղծ ո՞ր կուսակցությունը կամ քաղաքական ուժն է դիմադիր, թե ընդդիմադիր, ընդամենը մեկ հարց տվեք նրանց. ինչպե՞ս եք վերաբերվում պարոն Քոչարյան-Սերժ Սարգսյան զույգին, երկուսին իրար հետ, որովհետև նրանք նույն մարդն են: Եթե սկսեն ծամածռություններ անել, լոլոներ կարդալ, հեքիաթներ պատմել, իմացեք` նրանց դրածոներն են: Եթե կանգնեցին ու տղամարդավարի ասացին, որ հայաստանյան ողբերգական այս վիճակը պայմանավորված է այդ երկուսի գործունեությամբ և հիմնավոր փաստարկներով էլ ապացուցեցին ասածները, նոր եզրակացրեք,որ նրանք, իրոք, ընդիմադիր են:

Պարոն Քոչարյան, դուք Մեյերհոլդը չեք, խոստովանեք, թատերական այս բեմականացումը ձեզ մոտ չստացվեց:

ԱՐՏԱՇԵՍ ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ

ելույթը Հանրային հեռուստատեսությամբ

«Խորհրդարանական ժամ» հաղորդաշարով

05.03.2006թ.

Սիրելի ժողովուրդ, տարիներ շարունակ այս անօրեն իշխանություններին հորդորել եմ, որ վերջ տան մեր ազգը պառակտելուն, որ վերջ տան ալան-թալանին, և հորդորներիս բուն իմաստն էլ այն էր, որ փորձության պահին պառակտված ժողովուրդը համախմբվելու և ոչ մի ցանկություն չի ունենալու: Հիմա ասածներիս դառը պտուղներն են ճաշակում, երբ փետրվարի 28-ին` Սումգայիթի ոճրագործության 18-րդ տարելիցին, իշխանությունների կանչով, բացարձակապես, ոչ ոք հոժարակամ չգնաց միտինգի: Ուսանողներին և դպրոցականներին ավտոբուսներով բերեցին, անգամ զոհեր ունեցածները վիրավորվեցին, երբ տեսան, թե ինչ է կատարվում: Ահա, սրա համար էինք ասում` վերջ տվեք ազգը պառակտելուն, վերջ տվեք կուսակցություն-կուսակցություն խաղալուն, վերջ տվեք այն թալանին, որն օտարում և հեռացնում է ժողովրդին: Հիմա ուզում եք «սամասվալով»  մեդալ բաժանեք, դուք արդեն իսկ կոտրել եք ազատամարտիկի սիրտը, դուք վիրավորել եք զոհված ազատամարտիկին` ում հարազատներին անտեր, անօգնական եք թողել: Եվ զարհուրելի մի փաստ. թվում է, թե հետևություն անելու փոխարեն, ասես թե, կրակի վրա բենզին են լցնում: Բա լավ, անհարմար չէի՞ք զգում, որ «Իրավունք»-ի թիվ 16-ում տպագրում եք Պաշտպանության նախարարի եղբոր հետ հարցազրույցը, որտեղ նա ասում է հետևյալը. իրողությունն այն է, որ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում եղբայրը բնակելի մի շենքի շինարարություն է սկսել, ընդամենը: Բա լավ, էն անտուն ազատամարտիկը չի ասի` ինչո՞ւ է ԱՄՆ-ում սկսել և ոչ թե Ստեփանակերտում կամ Երևանում, բա էն կիսաքաղց ազատամարտիկի այրին չի ասի` էտ ինչքա՞ն փող ունեք, որ արդեն գնում եք, ԱՄՆ-ում եք շենքեր կառուցում: Լավ, ի՞նչ եք ուզում էս ժողովրդից, միթե՞ չեք զգում, որ մի ամբողջ ազգ ատում է ձեզ, միթե՞ չեք զգում, որ մեզանից անասելի ջանքեր են պահանջվում, որ ատելությունը, որ տածում են ձեր հանդեպ, Աստված մի արասցե, հանկարծ չտեղափոխվի Ղարաբաղի հերոսական ժողովրդի վրա: Լավ, ինչո՞ւ եք դատարկում Ղարաբաղը, ինչո՞ւ եք ձեր յուրայիններին բերում, բոլորին Հայաստանում տեղավորում, էլ չեմ ասում, որ գնում եք ու Ամերիկայում տներ կառուցում:

Հեռացե՜ք, սա է թե՜ ձեր, թե՜ մեր ազգի փրկությունը:

ԱՐՏԱՇԵՍ ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ

ելույթը Հանրային հեռուստատեսությամբ

«Խորհրդարանական ժամ» հաղորդաշարով

26.02.2006թ.

Սիրելի ժողովուրդ, վերջին մեկ-երկու ամիսների ընթացքում իշխանավորների ուղեղներում փայլատակում տեղի ունեցավ, սկսեցին գիտությամբ զբաղվել, մեջտեղ բերեցին այն թեզը, համաձայն որի Գիտությունների ազգային ակադեմիան պետք է դառնա հասարակական կազմակերպություն: Երբ ուշադրությամբ խորացա այդ հարցերի մեջ, ապա զարհուրեցի այն պարզ պատճառով, որ անցած յոթ տարիների ընթացքում դուք չեք հիշի գեթ մեկ դեպք, երբ նախագահի պաշտոնում հայտնված մարդը ծրագրային ելույթով հանդես գար գիտության, բարձրագույն կրթության բնագավառներում, ասեր, թե ինչպիսի անելիքներ կան, պետական ինչպիսի պատվեր է դրված: Դրա մասին չի խոսում նաև վարչապետը. ասես թե, նա էլ է խռոված գիտությունից: Արձանագրային զանազան հանդիպումներ են լինում թե՜ նախագահի մոտ, թե՜ Ազգային ժողովում և թե՜ կառավարությունում: Բացարձակապես ոչ մի խոսք Հայաստանի ապագայի, նրա հեռանկարի մասին, իրենք էլ չգիտեն` 2020 թ. ինչպիսի՞ Հայաստան են ակնկալում ունենալ: Հիմա մեղքը փորձում են իրենց ուսերից գցել Ակադեմիայի վրա: Ոչ, ես չեմ ուզում Ակադեմիայի դատապաշտպանը լինել, նրանք դրա կարիքը, կարծում եմ, չեն էլ զգում: Ես ուզում եմ ուղղակի մեղադրողը լինել այս հանցավոր իշխանությունների, որոնք, անտեղյակ լինելով, կուրորեն իրավիճակային խնդիրների լուծմամբ են զբաղված: Մինչդեռ մենք տեսնում ենք, որ Հայաստանը դուրս է մղվել տարածաշրջանային ցանկացած հեռանկար և ապագա խոստացող գործընթացներից: Փոխանակ այս հարցերի մեջ խորամուխ լինեն, փոխանակ նույն գիտնականների առաջ համապատասխանաբար խնդիրներ դնեն, ձևակերպեն և հետո պահանջեն, ընկել են յուրայիններին հնարավոր պաշտոններ ազատելու գործով են զբաղված: Ինչպես հիմա քարուքանդ են անում բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները, որ իրենք դիտարկում են միայն և միայն մի տեսանկյունից, այն է` խորհրդարանական կամ նախագահական առաջիկա ընտրություններին ինչպես անեն, որ իրենց շահերը պաշտպանեն, թքած գիտության վրա, թքած ուսումնական հաստատությունների, ավանդույթների վրա: Եվ այս պարագայում, ես ցավում եմ, որ մեր անվանի գիտնականները, չգիտես ինչու, վախեցած լռում են, մոռանալով, որ իրենց թիկունքին ունեն գիտական այնպիսի հրաշագործություններ, որոնք բարոյական իրավունք են տալիս կանգնել, բարձրաձայնել և ասել. «Դուք անզօր եք իշխանություններ, դուք արժանի չեք հինավուրց Հայաստանը ղեկավարելու»: